Welcome to Christ family.

วันนี้วันจันทร์นึกยังไงไม่รู้เหมือกัน ถึงได้อยากออกไปกับ นักศึกษาอเมริกัน และคนไทย ทั้ง ๆ ตังก็ไม่ค่อยจะมี  ยิ่งเจอนักศึกษาไทยไฮโซ อยากจะบ้าตาย วันนี้ตังแต่เช้า นักศึกษาไทยพาฝรั่งไป ที่สำเพ็ง ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะไปทำไม่ ของก็ไม่ได้ซื้อ เดินตามอย่างเดียว พอตอนบ่าย ตายเลย คนไทยไฮไซ พาไปกิน McDolnalแต่ตังไม่มีจริง ๆ หว่ะ เลยไม่ได้กิน และก็หิวมากด้วย พอนั่งสักพัก ก็ไปเดืนที่ สยามสแควร์ พอ5โมงก็มีนัดกับนักศึกษาไทยอีกกลุ่ม ที่สยามพารากอน  นึกว่าจะไปเดินแล่นกันเฉย ๆๆ แต่กลับพาเราไปกินพิซซ่า    ตายแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  พอนั่งได้สักพัก คนไทยจะตีกันเอง ตกลงไม่ได้สักทีว่าจะเอาหน้าไป เราก็ฝรั่งก็ได้แต่นั่งฟัง พอตกลงได้ พออาหารมาส่ง โหหหหหหหหหห สั่ง ตั้ง 2 ถาด แล้วดันกินกันไม่หมด อ่ะไรกันก็ไม่รู้ แต่เราก็กินไปนิดเดียวเหนื่อย จริง กินไรไม่ลง พอเดินออกจาก ทั่งเราและฝรั่ง ไม่มีตังกันเปนแถว  แต่ก็ต้องทำใจ นักศึกษาไทย ไฮโซ  แต่วันนี้สงสาร ฝรั่งมากกว่าคนไทย เพราะว่าถังแตกกันหมด และจะต้องอยู่เมื่องไทยอีกนาน ถ้ามีตั้งจริงก็คงไม่บ่นให้เราฟังหรอก พอตกเย็นเจอพี่วิที่ SBK  แล้วก็ไปกินส้มตำกัน โหหหหหหหหหห หิวมากกกกกกกก ๆๆๆๆๆ กินแบบนี้อิ่มกว่าเยอะเลย

 แต่วันนี้ก็ขอบคุณพระเจ้าเพราะทำให้เราเรียนรู้ที่จะถ่อมตนและอดทน กันทุกสิ่ง และก็ยังมีโอกาสใช้เวลาคริสเตียนด้วยกันว่าเราควรจะทำอย่างไร ทำให้เราได้เรียนรู้จักและกันมากขึ้น และทำให้เราที่จะถ่อมใจกับคนอื่น และเรียนรู้ว่าเราไม่มีสิทธที่จะตัดสินคนอื่น .......

 

 

 คิดถึววันเก่า ๆ เมื่อตอนที่เรายังอยู่ กรุงเทพส่วนมาถ้าเวลาว่างเราจะไปไหนด้วยกันบ่อย ๆ แต่ตอนนี้แยกกันไปหมดแล้ว คิดถึงพี่ป้อม พี่หนิง ตาม พี่ใจ พี่วิ ทุกคน ๆ ที่ DPU ไม่รู้ตอนนี้เป็นไงมั้ง ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนจะแยกย้ายกันไปหมดแล้ว พี่ใจก็จบแล้วทำงาน ไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ ส่วนพี่หนิงตอนนี้ไป America แล้ว พี่วิก็กลับบ้านทีสุราษฯ พี่โอ๋กับพี่ส้มไม่รู้เป็นไงมั้ง ส่วนพี่แตไปทำงานเป็นที่ UAE แล้ว อีก 3 ปีกว่าจะกลับ ส่วนเราอยู่บ้านเหงาเป็นที่สุด   ส่วนพี่ป้อมที่ขาดไม่ได้หญิงเหล็กแห่งคานาอัน  พี่เลี้ยงเรา ไม่มีใครมาแซว มาแหย่ ให้งอน คงเหงาแย่เลย พี่ป้อมคนนี้งอนยังไงก็ยังน่ารักอยู่เสมอ น้องๆ อย่างเราก็ชอบแหย่ หนุกดี พี่ป้อมยิ่งขี้อาย ไม่กล้าตอบโต้ ยิ่งนึกก็ยิ่งคิดถึง ทุกวันอาทิตย์หลังจาก นมัสการ และ พูดคุยกันแล้ว ทุกตอนเย็น เราก็จะไปเล่นกีฬาด้วยกันทีสวนรถไฟ ยิ่งตอนที่มี นักศึกษาแลกเปลี่ยนมาด้วยแล้ว ทุกคนจะดูยุ่ง กับการ ทำงาน แต่เราก็ยังอยู่ด้วยกัน มีปาร์ตี้ที่ไหนไม่เคยพลาด ทำให้เรายิ่งสนิทกันมายิ่งขึ้น ถึงแม้ว่าตอนนี้จะไม่ค่อยเจกันบ่อย แต่ความรักของเราที่มีให้กันไม่เคยลดลง โบอยากจะขอบคุณพระเจ้า ที่ทำให้โบได้มาเจอความรัก มิตรภาพ เพื่อนและสิ่งที่ได้รับจากพระเจ้า โบเชื่อว่าถึงเม้เราจะไม่ค่อยได้เจอกันแต่ความรักของแต่และของพระเจ้าไม่มีอะไรที่จะทำให้เราตัดขาดกันได้ อยากให้ทุกคนกลับมารวมกันเร็วจัง แต่ก็คงอีกไม่นานหรอก แล้วแต่แผนการของพระเจ้าแล้วกันอีกไม่นานโบเชื่อว่าพระเจ้าต้องให้เราได้กลับมารวมกันอีก